Τον έχουν τρελάνει κάθε χρόνο στο κάψιμο, στα βαρελότα και στα βεγγαλικά αυτόν τον άθλιο τον Ιούδα που πρόδωσε τον Ιησού φιλώντας τον στο μάγουλο. Και καλά του κάνουν! Πρώτον γιατί είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τιμωρηθεί συμβολικά ο προδότης, κρεμασμένος πότε σε ένα δένδρο και πότε σε μια πλωτή εξέδρα, και δεύτερον γιατί έτσι συσπειρώνεται ο λαός, συμμετέχοντας σε μια αναίμακτη "επανάσταση" χωρίς αιτία με την οποία εκτονώνει τον θυμό του, εκτοξεύοντας συγχρόνως στα ύψη τον τζίρο των κάθε λογής επιχειρήσεων οι οποίες δραστηριοποιούνται στην ακτίνα της πυράς και της τιμωρίας.
Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε την Κυριακή της Ανάστασης και στο Πόρτο Χέλι, όπου υπήρχε το αδιαχώρητο! Όχι καρέκλα σε καφετέρια δεν ήταν ελεύθερη, αλλά ούτε χώρος να σταθεί ο επισκέπτης δεν υπήρχε, που έτρεξε να δει τον Ιούδα να καίγεται για άλλη μια φορά και, πάντως, όχι τελευταία.








