Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Έχω πάψει πλέον να λέω «πρώτα ο Θεός και θα κάνω τούτο ή το άλλο». Λέω «πρώτα η θεά Τύχη». Λατρεύω αυτή τη θεότητα των αρχαίων ημών προγόνων. Διότι δεν ξέρω ποιός τρόμπας  θα βρεθεί μπροστά μου από τη στιγμή που θα φύγω από το σπίτι μου το πρωί μέχρι που θα  επιστρέψω το βράδυ. Αυτός που θα οδηγεί μιλώντας στο κινητό του και θα με τρακάρει, με αποτέλεσμα ν’ αργήσω να φθάσω στην ώρα μου στο δικαστήριο; Αυτός που θα ρίξει τη ροχάλα του στο πεζοδρόμιο, πάνω στην οποία θα γλιστρήσω;  Θα είμαι τυχερός, αν δεν συναντήσω τέτοια κνώδαλα. 

Τα ΜΜΕ που με ενημερώνουν για την άφιξη της Μαντόνα υπό άκρα μυστικότητα και με ιδιωτικό τζετ παρακαλώ; Αυτόν που με ενημερώνει, για τον πόνο του τάδε ηθοποιού ή τραγουδιστή που έχασε τη μητέρα του; Ή τις συγκινητικές στιγμές της Δανάης Μπάρκα με τον σύζυγό της. Τα ΜΜΕ που μου δείχνουν φωτογραφίες τού πορδυπουργού Κούλη λουόμενου εν διακοπαίς, ενώ καίγεται  όλη η Ελλάδα; Αλλά με ενημερώνουν και για το ατύχημά του με το ποδήλατο; Μόνον δύο πορδυπουργοί κατάφεραν να μπερδευτούν με το ποδήλατό τους. Ο σύζυγος της Μαρέβας και ο ΓΑΠ.

Γράφει ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος.

Eλλάς-Ελλάς-Αντώνης Σαμαράς φώναζαν οι οπαδοί του επίδοξου "εθνοσωτήρα". Επειδή πολλοί ξεχνούν ή σκόπιμα λησμονούν, θα θέλαμε να τους "φρεσκάρουμε" λίγο τη μνήμη, τονίζοντας ότι ο Σαμαράς δεν είναι διόλου καλύτερος από τον Κούλη, τον Σημίτη, τον Καραμανλή και όλο αυτό το παλαιοκομματικό συνάφι της ξενοκρατίας και της διαφθοράς. Ο Σαμαράς της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ είναι εκείνος που αναγνώρισε το 1990 ως Υπουργός Εξωτερικών του Κ. Μητσοτάκη το Ισραήλ, προκαλώντας τον αραβικό κόσμο και προωθώντας τα φιλοσιωνιστικά αιτήματα. Ο Σαμαράς είναι αυτός που συνέστησε την "Πολιτική Άνοιξη" διαφωνώντας, υποτίθεται, με συγκεκριμένους χειρισμούς του Κ. Μητσοτάκη στην εξωτερική πολιτική, για να επιστρέψει τελικά και πάλι στη ΝΔ ύστερα από κάποια χρόνια... Οι κυβιστήσεις του και οι μετατοπίσεις του πολλές, ίδιο των χαμελαιοντικών μεταλλάξεων... 

Είναι ο ΥΠΕΞ που άνοιξε το 1990 τα σύνορα της χώρας, εισρέοντας στρατιές από αλλαδαπά αποβράσματα και παραβατικά στοιχεία από κάθε γωνιά της οικουμένης...

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Αφού άκουσα τις ειδήσεις με κυρίαρχη ενημέρωση για τροχαία δυστυχήματα, καύσωνα που στραγγίζει λίμνες, πυρκαγιές που καταπίνουν δάση ή  κατατρώγουν περιουσίες και φυγή τών αστών για τα νησιά ενόψει θερινών διακοπών, πήγα και αγόρασα κατά τα κυριακάτικα ειωθότα ωραία βιβλία, κυρίως μυθιστορήματα, μαζί με τα οποία μου έδωσε ο περιπτεράς και εφημερίδες. Τις ξεφύλισσα και στάθηκα σε ένα άρθρο της κ. Μπενέα [εφημερίς ΕΣΤΙΑ]. 

Από το 2012 έχει σχηματιστεί δικογραφία για 183 εμπλεκόμενους σε ποδοσφαιρικές στοιχηματικές κομπίνες με βάση τον ογκώδη φάκελο  της Αρχής Ξεπλύματος Βρώμικου Χρήματος [επίσημη ονομασία: «ΑΡΧΗ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗΣ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΣΟΔΩΝ ΑΠΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΈΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ»]. Τη χρεώθηκαν 3 ανακρίτριες, οι οποίες είτε συνταξιοδοτήθηκαν είτε απεχώρησαν μετά την ανάθεση ουδόλως ασχοληθείσες με αυτήν. 

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Ο Λουκάς γεννήθηκε στη Δραπετσώνα το 1952. Ο πατέρας του λιμενεργάτης στον Πειραιά και η μητέρα του οικοκυρά. Η κατοικία τους ένα χαμόσπιτο με μισοσπασμένα κεραμίδια. Δύο δωμάτια, λουτρό και κουζίνα. Μόλις τελείωσε την 4η Δημοτικού άρχισε να δουλεύει στα μανάβικα της γειτονιάς, για να βοηθήσει τα οικονομικά τής οικογένειας. Δεν ξαναπήγε σχολείο. Είχε τρία αδέλφια μικρότερα. Τον Σπύρο, τη Λένια και τη Μαίρη. Στα 21 του κατετάγη, για να υπηρετήσει την πατρίδα. Βασική εκπαίδευση στην Κόρινθο και ακολούθως μετάθεση στον Έβρο, από όπου απολύθηκε έχοντας συμπληρώσει δύο χρόνων θητεία.

Επέστρεψε στα πάτρια εδάφη και συνέχισε να δουλεύει. Αυτή τη φορά σε μία βιοτεχνία οικοδομικών υλικών στην Κοκκινιά. Γνώρισε την Αρετούλα, παντρεύτηκαν και απέκτησαν τρία παιδιά. Ζούσαν στο Πέραμα σε νοίκι.

Δεν άφησε κανένα παιδί του να δουλέψει. Και τα τρία παιδιά έβγαλαν το Γυμνάσιο και πέτυχαν στο Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησαν αριστούχοι και άρχισαν να ασκούν το δικό τους επάγγελμα. Η Γιάννα αρχιτέκτων, ο Αντώνης δικηγόρος και ο Μανώλης γιατρός.

Από το κρύο του χειμώνα στην αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού και ξανά από την αφόρητη ζέστη στο κρύο. Εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια, δύο θαλάσσιοι λέοντες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μία μικρή τσιμεντένια δεξαμενή στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, καταδικασμένοι να κολυμπούν μονότονα κάνοντας περίπου 240 κύκλους την ώρα, κοιτάζοντας εναγωνίως προς το σημείο που τους δίνεται η τροφή, χωρίς καμία δυνατότητα να εκδηλώσουν τις φυσικές τους συμπεριφορές.

Αν αυτό δεν αποτελεί κακοποίηση ζώων, τότε τι ακριβώς θεωρούμε σήμερα κακοποίηση;

Όλες οι συζητήσεις περί ευζωίας των ζώων, οι νομοθεσίες, οι εξαγγελίες και οι δημόσιες τοποθετήσεις χάνουν κάθε αξιοπιστία όταν επιτρέπεται να συνεχίζεται μία τόσο προφανής μορφή βασανισμού, μπροστά στα μάτια χιλιάδων επισκεπτών, μαθητών και παιδιών.