«Στις αρχές του 1831 ο Καποδίστριας αντιμετώπισε δύο ξεχωριστές ανταρσίες από αντίθετες πλευρές. Από τη μια πλευρά ήταν οι πλοιοκτήτες και οι έμποροι της Ύδρας, και από την άλλη ήταν οι περήφανοι οπλαρχηγοί της Μάνης υπό την ηγεσία της οικογένειας Μαυρομιχάλη. Το κύριο ζήτημα και για τις δύο πλευρές ήταν η φορολογία. Η κεντρική κυβέρνηση προσδοκούσε ότι οι πλουσιότεροι υπήκοοί της θα παρείχαν σημαντικά κονδύλια για τη λειτουργία της.
Ιδίως οι Μανιάτες δεν είχαν πληρώσει ποτέ φόρους στους Οθωμανούς και τώρα αρνούνταν να πληρώσουν στους εκπροσώπους του Καποδίστρια. Οι πλοιοκτήτες των νησιών είχαν τους δικούς τους επωφελείς διακανονισμούς με τους Οθωμανούς πριν από την Επανάσταση. Τώρα απειλούνταν με φόρους τους οποίους δεν είχαν πληρώσει ποτέ προηγουμένως. Αυτές και άλλες ομάδες συμφερόντων στη χώρα όχι μόνον δεν ήθελαν να συμβάλουν στα έσοδα του κράτους, αλλά αντιμετώπιζαν το κράτος ως πηγή περαιτέρω πλουτισμού τους. Υποστήριζαν ότι είχαν υποστεί το μεγαλύτερο βάρος επί μία δεκαετία πολέμου. Οι καταστροφές δέκα ετών είχαν κάνει φτωχούς τους πάντες και το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο. Οι ανταρσίες εναντίον του Καποδίστρια ήταν στην ουσία εξεγέρσεις κατά των φόρων».






