Το της Πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοίς άρχουσιν.
Οι μη οργιζόμενοι, εφ' οις δει, ηλίθιοι δοκούντες είναι.
Χαίροισθε, Υγιαίνοιτε, Έρρωσθε.
Δημοσθένης ο Μακεδών.
Περιγράφει (οργισμένος αρχικώς, ανακουφισμένος στο τέλος) ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Υπήρξα, ανέκαθεν, ένθερμος υποστηρικτής των έργων και όχι των αδύναμων, ανούσιων και ακίνδυνων πομφόλυγων του καναπέ. Δεν μου αρκούσε λοιπόν να συγγράψω απλώς το προηγούμενο άρθρο και, στη συνέχεια, να βυθιστώ στη θαλπωρή του καναπέ μου, ευχαριστημένος που επιτέλεσα το δημοσιογραφικό μου λειτούργημα. Συμπλήρωσα λοιπόν το σχετικό έντυπο (βλ. φωτογραφίες), το υπέγραψα και πήγα, σύμφωνα με τις "οδηγίες", στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής μου (Ηλιούπολη) για να το καταθέσω και να πάρω αριθμό πρωτοκόλλου. http://www.ribandsea.com/waves/867-2013-01-14-11-12-55.html
Αφού ολόκληρη η δύναμη του Αστυνομικού Τμήματος κοίταζε, για αρκετή ώρα, πρώτα εμένα και μετά το έγγραφο που κρατούσα στα χέρια μου, ως εάν να επρόκειτο για αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο, με οδήγησαν, συνοδεία, στον Διοικητή. Μας κοίταξε κι' εκείνος (εμένα, εννοώ, και το έγγραφο) με το ίδιο έκπληκτο και αμήχανο βλέμμα και, μη βρίσκοντας προφανώς λόγο να με διώξει, με παρέπεμψε στον αστυνομικό που εκτελούσε χρέη γραμματέως.