Του Σωτηρίου Καλαμίτση.
Ιδού σημαντικές ειδήσεις που κουκουλώνουν κυβέρνηση και βοθροκάναλα, εν αγαστή διαπλοκή, ώστε να ασχολούμεθα με μνημόνια και αηδίες.
Το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά απεφάνθη ότι η καταδίκη τινός για κτηνοβασία προϋποθέτει ότι έχει γίνει διείσδυση. Και τούτο διότι, παρά τις αντιλήψεις της κοινωνίας, εφ’ όσον ο νομοθέτης δεν έχει κινηθεί να τροποποιήσει τον περί κτηνοβασίας νόμο του 1861, δεν μπορούν τα δικαστήρια να ερμηνεύσουν τον νόμο διαφορετικά χωρίς να υποπέσουν στην πλημμέλεια της παραβίασης της αρχής «ουδέν αδίκημα, ουδεμία ποινή άνευ νόμου». Ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει με απόλυτη σαφήνεια τί είναι αξιόποινο και τί όχι. Αφού, λοιπόν, ο νόμος του 1861 απαιτεί διείσδυση και όχι επαφή παντός άλλου είδους, δεν μπορεί να καταδικασθεί για πρόκληση σε κτηνοβασία ο άνθρωπος που έβαζε τη μία από τις δύο πρόγονές του να αντλεί ευχαρίστηση από την επαφή της με ένα σκύλο. Προ πάντων, επειδή, αφού δεν επετεύχθη η διείσδυση, χρησιμοποιήθηκε φυστικοβούτυρο για στοματικό έρωτα.