Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης.
Στην πολιτική είναι πλέον παγιωμένη η αντίληψη ότι «το νόμιμον είναι και ηθικόν». Ό,τι, δηλαδή, προβλέπει ο νόμος είναι αυτομάτως και ηθικό, ήτοι σύμφωνο με τις περί ηθικής αντιλήψεις του μέσου συνετού ανθρώπου σε ορισμένο τόπο και χρόνο. Νομιμοποιούνται π.χ. με νόμο σωρεία παράνομων πληρωμών, ήτοι πληρωμών που έγιναν κατά παράβαση υφιστάμενων νόμων, και αυτό χαρακτηρίζεται «ηθικό». Νομιμοποιείται με νόμο η τοποθέτηση της κ. Μπαζιάνα κάπου σε κάποιο Πανεπιστήμιο; Η τοποθέτηση είναι ηθική, αφού η γυναίκα έχει όλα τα προσόντα και απλώς του είχε ξεφύγει του νομοθέτη να προβλέψει ότι σύζυγοι ή σύντροφοι ή συμφωνοσυμβιούντες πρωθυπουργού προτιμώνται σε μετακινήσεις, τοποθετήσεις σε ΑΕΙ.
Αυτή η νομιμοποίηση παρανομιών αποτελεί πλέον καθημερινότητα στον σύγχρονο βίο. Δεν υπάρχει αιδώς, συστολή, ερυθρίαση, τσίπα. Ζούμε στην κοινωνία του βολέματος και του δουλέματος.