Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης.
Το κατά Ποτάμην εθνικό κεφάλαιο που ακούει στο όνομα «Σημίτης» έσκασε μύτη μόλις διεφάνη ότι μετά τον Άκη παίρνει σειρά για ξεσκέπασμα λόγω μίζας ένα από τα πρωτοπαλλήκαρα του εκσυγχρονισμού [λέμε και καμμιά μ…] τής χώρας. Και απεφάνθη ότι η διαφθορά δεν πατάσσεται με εχθρότητα, διότι η εχθρότητα γεννά εχθρότητα. Εννοούσε, προφανώς, ότι η διαφθορά πατάσσεται, όταν λειτουργούν οι θεσμοί, πράγμα που προϋποθέτει την ύπαρξη θεσμών, περί της οποίας δεν μας ενημέρωσε.
Δεν έχω να σχολιάσω κάτι σε όσα είπε ο αρχιεγκληματίας. Μόνον σχολιανά θα μπορούσα να του σούρω. Θα περιορισθώ να αντιγράψω από την ειδησεογραφία των ημερών του, για να δούμε σε τί διαφέρει το σήμερα από το τότε ύστερα από 14 ολόκληρα χρόνια καταστροφής και ποιές μούρες εξακολουθούν να βρίσκονται στο πωλητικό προσκήνιο και να πουλάνε σωτηρία στο πτώμα, επί του οποίου συνεχίζουν να ασελγούν ανερυθριάστως υπό την σκέπη της αριστερής ληστοσυμμορίας που γλείφει τα κοκκαλάκια που άφησαν οι άλλοι.







