Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Παρασκευή απόγευμα, ώρα 16:00. Χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο. Με ζητάει μία υπάλληλος της ΑΑΔΕ. Παραξενεύτηκα. Υπερωρίες; Μου είχε απαντήσει προ καιρού σε ένα γραπτό αίτημα δίνοντας λύση σε πρόβλημα που δημιουργούσε ο προϊστάμενος ΔΟΥ τινός. Ήθελε να με ενημερώσει περαιτέρω ότι το πρόβλημα που της ανέφερα θα λυνόταν και με νέα εγκύκλιο, ώστε η λύση να επεκταθεί και σε παρόμοιες περιπτώσεις. Την ευχαρίστησα και έμεινα κάγκελο στην καρέκλα. Δεν είναι δυνατόν, αναλογίσθηκα. Κι’ έτσι που καθόμουν, έκλεισα τα μάτια και ονειρεύτηκα.






