Επικήδειοι.
Χριστός Ανέστη λοιπόν. Όπως κάθε Πάσχα, άλλωστε, εδώ και 2014 χρόνια. Εμείς να δούμε πότε θα αναστηθούμε! Παράξενο, πάντως, αλλά εμένα κάτι τέτοιες αναστάσιμες ημέρες με γυροφέρνει η ιδέα του θανάτου. Και, ανάμεσα στα άλλα που με προβληματίζουν, αναρωτιέμαι: Είναι τελικώς ο θάνατος το μεταβατικό στάδιο σε μια άλλη ζωή; Είναι ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή; Είναι μήπως το αναγκαίο κακό; Είναι το μαύρο απέναντι στο άσπρο της ζωής και ο εκφραστής της ισορροπίας των αντιθέσεων; Ό,τι και αν είναι, κάποτε έρχεται, τόσο για τους ηθικούς όσο και για τους ανήθικους. Τόσο για τους φτωχούς και τους πλούσιους, όσο και για τους έξυπνους, τους βλάκες, τους τροϊκανούς και τα ντόπια τσιράκια τους.
Αναρωτιόμουν,ανέκαθεν, χωρίς ικανοποιητική απάντηση, γιατί άραγε όλοι οι επικήδειοι λόγοι που εκφωνούνται μετά θάνατον είναι ύμνοι στον λατρευτό, ικανό και υπόδειγμα ηθικής μακαρίτη, αφού εκ των πραγμάτων ούτε λατρευτός, ούτε ικανός, ούτε υπόδειγμα ηθικής μπορεί να ήταν όσο ζούσε γι' αυτούς που καθυστερημένα τον εκθειάζουν; Φιλοφρόνηση κατόπιν εορτής; Ποιο θα είναι όμως το όφελος του μακαρίτη αφού δεν θα ζει να την ακούσει; Τύψεις συνειδήσεως του εκφωνούντος τον επικήδειο απέναντι στον νεκρό για όσα ενδεχομένως του έκανε όσο ζούσε; Ανώφελο! Ο μακαρίτης πήρε μαζί του την πίκρα για την αχαριστία όσων ευεργέτησε.
