Σχολιάζει, λίγο πριν αυτοδικήσει, ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Διαβάστε μέχρι τέλους (αν έχετε την υπομονή και δεν σπάσετε από αγανάκτηση την οθόνη του ηλεκτρονικού σας υπολογιστή) την πιο κάτω ιστορία για να διαπιστώσετε κι' εσείς σε ποιο κατακάθι συμπεριφοράς έχουν φθάσει οι μεγαλοεργολάβοι, οι οποίοι έχουν αναλάβει, καταχρηστικώς και παρανόμως, με τις ευλογίες επίορκων πολιτικάντηδων, το "δικαίωμα" να αδειάζουν τις τσέπες μας μέσω των διοδίων των εθνικών μας (υποτίθεται) οδών.
Ο γιος μου Γιάννης επέστρεφε λοιπόν την περασμένη Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014, με το αυτοκίνητό του από την Θεσσαλονίκη. Από κακό υπολογισμό ή αθωότητα (με κορόϊδευε βλέπετε τότε που μάθαινε ότι ανοίγω τις μπάρες μαζί με τους άλλους κινηματίες των διοδίων, που μας πούλησαν στη συνέχεια για να δημιουργήσουν το απόκομμα "δεν πληρώνω" με σκοπό γίνουν βολευτές), στο ύψος της Λαμίας κατάλαβε ότι έμεινε από χρήματα. Είχε μεν καύσιμα στο αυτοκίνητο, το οποίο είχε φουλάρει στην Κατερίνη, αλλά σε συνδυασμό με τα λάδια που άλλαξε καθ' οδόν και τα πρώτα χαστούκια που έφαγε στα γκισέ των διοδίων, κατάλαβε κάποια στιγμή ότι στην τσέπη του δεν είχε απομείνει ούτε ένα ευρώ. Μου τηλεφώνησε λοιπόν και ζήτησε τη γνώμη μου.