Γράφει ο Κωνσταντίνος Ζούλας.
«Δεν γράφω ποτέ εδώ για προσωπικά πράγματα, αλλά το κάνω μόνο γι’ αυτόν τον πυροσβέστη. Γι’ αυτό το παιδί που κινδύνευσε τη ζωή του για το σπίτι κάποιου συνανθρώπου του. Κάποια στιγμή που φαινόταν ότι η μάχη χάνεται και κινδύνευε η ζωή όλων, άκουσα να του λένε στον ασύρματο “αν δεν μπορείτε άλλο, ελάτε πάνω”. Τότε τον ρώτησα με απόγνωση, “θα φύγεις;”. Χωρίς να μπορώ να δω το πρόσωπό του μέσα στη νύχτα, μου είπε: “ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΩ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ, ΕΧΩ ΟΡΚΙΣΤΕΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΟΤΑΝ ΕΓΙΝΑ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ”. Και ξαναφωνάζει με πιο δυνατή φωνή, γιατί δεν είπα τίποτα: “ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΠΟΤΕ! ΜΕ ΑΚΟΥΣ;”. Εχουν περάσει δύο μέρες από τότε. Δεν ξέρω ποιος είσαι. Αλλά σε ακούω συνέχεια. “ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΣΩ ΠΟΤΕ!”. Σε ακούω συνέχεια, γιατί σίγουρα είσαι πολύ σπουδαίος άνθρωπος. Παρακαλώ μη με ρωτήσετε τίποτα για το γεγονός. Το γράφω μόνο γι’ αυτόν τον άνθρωπο που τιμά τον όρκο του και με την ελπίδα μήπως το διαβάσει και τον γνωρίσω».
