Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Έχω παύσει προ πολλού να ασχολούμαι με τα κοινά της Κάσου, μολονότι επί 33 ολόκληρα χρόνια έδωσα και την ψυχή μου γι' αυτό το ακριτικό και ξεχασμένο νησί της Δωδεκανήσου. Και δεν έπαυσα να ασχολούμαι από αδιαφορία, αλλά από αηδία για τον τρόπο με τον οποίον οι εκάστοτε δημοτικοί άρχοντες, συμπεριφέρονται σαν μαθητευόμενοι σουλτάνοι διχάζοντας, εμμέσως πλην σαφώς, τους κατοίκους και πολώνοντας συγχρόνως το ήρεμο κλίμα της Κάσου.

Η αφορμή για να ασχοληθώ σήμερα και πάλι με την Κάσο, ή μάλλον με τα δημοτικά πράγματα του νησιού, ήταν η λήψη ενός σχόλιου που έκανε στο facebook ο ταξιτζής και αντιδήμαρχος Κάσου κ. Γιάννης Νικολάου. Παραθέτω το σχόλιο αυτούσιο, χωρίς διορθώσεις.

Στην Γερμανία, ένας σύγχρονος πολιτικός, ο αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, πριν από μερικά χρόνια, χωρίς φόβο, είχε αναφερθεί στον ναζί πατέρα του. Είχε εκμυστηρευτεί πως έμαθε σε ηλικία 18 ετών ότι ο πατέρας του, Βάλτερ Γκάμπριελ, ήταν ένας αμετανόητος Ναζί. Από τότε διέκοψε κάθε επαφή μαζί του.

Στην Ελλάδα, ένας πρώην πρωθυπουργός, δεν αποκήρυξε ποτέ δημόσια τη δοσιλογική δραστηριότητα του πατέρα του. Τον είδαμε τις προάλλες να δακρύζει μιλώντας στο βήμα της Βουλής ως εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο Novartis. Και πράγματι, εμείς που οι παππούδες μας είχαν αγωνιστεί μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ για την απελευθέρωση της πατρίδας από τους ναζί κατακτητές,... "συγκινηθήκαμε" πάρα πολύ με τους απογόνους των Γερμανόφιλων και δοσίλογων που - σε αντίθεση με τους δικούς μας παππούδες οι οποίοι βρέθηκαν στη συνέχεια στα ξερονήσια-  έγιναν πρωθυπουργοί και συγκροτούν σήμερα την εγχώρια ελίτ. Φυσικά δεν πιστεύουμε στην οικογενειακή ευθύνη, αλλά δεν είδαμε μέχρι σήμερα τον ευσυγκίνητο πρώην πρωθυπουργό να κάνει αυτό που έκανε στην Γερμανία ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Ωστόσο, η ντόπια ελίτ συγκινήθηκε και συγκλονίστηκε κι εκείνη με το δράμα του πρώην πρωθυπουργού και κυρίως συγκινήθηκαν και συγκλονίστηκαν διάφοροι γελωτοποιοί του Χριστοφοράκου της Siemens. Άλλη "γερμανική" ιστορία αυτή...

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Δεν μου άρεσε καθόλου ο λυγμός τού Πικραμμένου καθώς μιλούσε στη Βουλή ως «αναφερόμενος» [άλλη πωλητική ορολογία κι’ αυτή] στη δικογραφία Novartis. Δεν θα έπρεπε να κάνει τη χάρη στα αριστερά πωλητικά  λαμόγια να δείξει αδύναμος. Στο κάτω-κάτω Πρόεδρος του ΣτΕ υπήρξε. Δεν κλαίνε τα παλληκάρια.

Όμως βρέθηκαν ορισμένα ζόμπι να χλευάσουν τον Πικραμμένο γι’ αυτή την ανθρώπινη στιγμή αδυναμίας   

https://roides.wordpress.com/2018/02/24/24feb18/
http://www.periodista.gr/cover-stories/article/88339/to-skoteino-dosilogiko-parelthon-tis-oikogeneias-pikramenou-kai-i-alithini-istoria-tou-mikrou-panagioti

ενθυμούμενοι το παρελθόν τού πατέρα του ως συνεργάτη των Γερμανών. Αυτοί οι αριστερόστροφοι φασίστες που διορίζονται στο Δημόσιο, επειδή π.χ. ο παππούς τους καρδιοχτυπούσε με το ντουφέκι για να ελευθερώσει την Ελλάδα από τον καπιταλιστικό ζυγό και να την εντάξει στο ανατολικό μπλοκ, όπου, όπως μας ενημέρωσε η κ. Αυλωνίτου του ΣΥΡΙΖΑ τον Αύγουστο του 2017, «αν ήσουν με το  καθεστώς, δεν σε πείραζε κανείς»!

Η Ρηνιώ Κατσοτούρχη είναι η μοναδική μόνιμος κάτοικος της ακριτικής νήσου Κίναρος, η οποία μέχρι πρόσφατα λάμβανε ειδικό επίδομα. Οχι, όμως, πλέον, όπως έγινε γνωστό μέσω της εκπομπής του ΑΝΤ1 «Καλημέρα Ελλάδα».

Και έτσι η ΕΕΝΕ πήρε την πρωτοβουλία να... υιοθετήσει το νησί και την μοναδική κάτοικό του.

Ο Πρόεδρος της ΕΕΝΕ κ. Αποστολόπουλος έκανε παρέμβαση στη εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» και απαντώντας στις ευχαριστίες της κας Κατσοτούρχη δήλωσε: «εμείς της οφείλουμε ένα ευχαριστώ και κάθε βοήθεια που μπορούμε για όσα κάνει για την πατρίδα».

Η ανακοίνωση της ΕΕΝΕ:

Αυτοί οι απαράμιλλου ήθους άνθρωποι είναι οι 300 που στελεχώνουν την Βουλή, κινούν την δημοκρατία μας, και προφανώς μας εκπροσωπούν.

Το γέρικο παγώνι που καθόταν στον θρόνο του προέδρου της Βουλής στην προχθεσινή παράσταση, σε μιά στιγμή έντασης ή επίδειξης προσωπικού (και συλλογικού) ήθους σφύριξε ένα "αϊ στο διάολο" σε συνάδελφό της βουλευτή, προφανώς μπερδεύοντας το ανοικτό με το κλειστό μικρόφωνο. Ως εκεί ας πούμε καλά. Δηλαδή ανθρώπινο τέλος πάντων σε κάποια στιγμή να μονολογήσει κάποιος και κανά "γαλλικό" προς εκτόνωση του εαυτού του και ξέροντας πως δεν τον ακούει κανείς. Έλα όμως που ακούστηκε. Και πεντακάθαρα. Τόσο καθαρά που καταγράφηκε και στα πρακτικά της συζήτησης.