Ο παππούς των 88 ετών έκανε αυτό που κάθε νομοταγής πολίτης ώφειλε να κάνει: να υπερασπιστεί την ζωή του και το έχει του. Ο νόμος -γραπτός και άγραφος- δίνει δικαίωμα στον καθένα να αμύνεται όταν δεχτεί επίθεση. Αν αυτή η άμυνα οδηγήσει ακόμη και σε θάνατο του επιτιθέμενου, ο νόμος και η συνείδηση της κοινωνίας παρέχουν ελαφρυντικά μέχρι αθώωσης του αμυνόμενου. Στην προκείμενη περίπτωση ο παππούς δεν έφτασε στα άκρα και τραυμάτισε απλώς στο χέρι τον πιθηκάνθρωπο που εισέβαλλε στον χώρο του και στην ζωή του.

Ο πολιτικός πιθηκάνθρωπος όμως έσπευσε να χαρακτηρίσει την νόμιμη άμυνα ως "φαρ-ουέστ". Ο υπουργός-δουλίτσα του συστήματος με το φερετζέ μουστάκι του πασοκικού τύπου ανδρισμού συνέστησε στους πολίτες, ο ίδιος αλλά και μέσω της αστυνομίας-στρατού καταστολής που διαθέτει, να μην αντιδρούν στο έγκλημα, να κάνουν ότι κοιμούνται, να κάνουν πως δεν βλέπουν, να κάνουν υπομονή γενικά διότι το να αμύνεσαι και να αντιδράς είναι παράνομο και οδηγεί σε "αυτοδικία" και "φαρ-ουέστ".

Το κίνημα ανεξαρτησίας του λαού της Καταλονίας με αποκορύφωμα το περσινό δημοψήφισμα θα μπορούσε -εάν πετύχαινε- να έχει αποσταθεροποιητικά αποτελέσματα, όχι για την Ευρώπη, αλλά για την αντιλαϊκή-φασιστική "Ενωμένη" Ευρώπη και τους τοκογλύφους χορηγούς της.

Από ποιόν άλλον λοιπόν θα μπορούσε να συλληφθεί και να συρθεί στο δικαστήριο ο αρχηγός του κινήματος της καταλονικής ανεξαρτησίας, παρά απ' τον νταβατζή τής Ευρωπαϊκής "Ένωσης", το αφεντικό, δυνάστη και επικαρπωτή της φτώχειας των αδυνάμων οικονομιών της, την νεοναζιστική Γερμανία;

Πώς θα μπορούσε ο επίσημος ληστής της Ευρώπης να αφήσει ελεύθερο τον ηγέτη του λαού μιάς απ' τις πιό πλούσιες περιοχές της Ευρώπης, όταν εκείνος ζήτησε ανεξαρτησία και ουσιαστικό απεγκλωβισμό απ' τα ευρωπαϊκο-γερμανικά τρωκτικά;

Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Κατηγορούνται πολλές φορές οι αστυνομικοί, και όχι αδίκως, για αδιαφορία, ολιγωρία, παράβαση καθήκοντος και κατάχρηση εξουσίας. Κάθε απλή παράλειψη, που για άλλες επαγγελματικές τάξεις αποτελεί  πταίσμα, για τους αστυνομικούς αποτελεί κατά κανόνα κακούργημα! Επειδή όμως δεν είναι πάντοτε όλα μαύρα ούτε όλα άσπρα, διαβάστε την περιπέτεια που έζησε η σύζυγός μου κατά την άφιξή της στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος" και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Τετάρτη μεσημέρι, 28 Μαρτίου 2018. Το αεροπλάνο της γραμμής Αστυπάλαια-Αθήνα προσγειώνεται στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος" και η Αννέτα Παπαδοπούλου επιβιβάζεται στο πρώτο ταξί της πιάτσας που είναι ελεύθερο. Ο ταξιτζής (δεν θα αναφέρω το όνομά του για ευνόητους λόγους) την ρωτάει πού πηγαίνει και όταν εκείνη του απαντά ότι πηγαίνει στο Κορωπί, εκείνος εξαγριώνεται και της ζητά να κατέβει απ' το ταξί επικαλούμενος (τάχα) ότι σειρά έχει αλλοδαπός επιβάτης που προηγείται και έχει πολλές αποσκευές. Προφανώς η μικρή απόσταση που χωρίζει το αεροδρόμιο από το Κορωπί δεν βόλευε τον ταρίφα για να χρεώσει τα ανάλογα και να συμπληρώσει το μεροκάματο. Γνωστή τακτική ευκαιριακών ταξιτζήδων οι οποίοι αγνοούν το δημόσιο λειτούργημα που επιτελούν και δεν βάζουν τίποτε μπροστά στην ταρίφα και το προσωπικό τους συμφέρον.

Gold βραβείο για τη «Συνολική Κοινωνική Προσφορά».
Silver βραβείο για το «Πρόγραμμα Επιβράβευσης seasmiles».
Silver βραβείο για το «Onboard infotainment platform @sea».

Η Attica Group, μητρική εταιρεία των SUPERFAST FERRIES και BLUE STAR FERRIES, με ιδιαίτερη ικανοποίηση ανακοινώνει την τριπλή διάκρισή της στα Tourism AWARDS 2018 που διοργανώθηκαν από την Boussias Communications.

Στην τελετή απονομής που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 20 Μαρτίου στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, παρουσία περισσότερων από 700 στελεχών και προσωπικοτήτων του κλάδου, η Attica Group βραβεύτηκε ως ακολούθως:

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Την επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας επισκίασε η είδηση για τον αποτρόπαιο βασανισμό ενός  σκύλου από δύο ανεγκέφαλους καννίβαλους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ κανάλια και ραδιοφωνικοί σταθμοί σχολίαζαν την εγκληματική δράση των 2 κτηνών. Εν τέλει αποκαλύφθηκε ότι το γεγονός χρονολογείται από πενταμήνου. Ο φιλοζωϊκές ή φιλόζωες οργανώσεις ξεσάλωσαν στο προσκήνιο. Ακόμη και σοβαροί δημοσιογράφοι αφιέρωσαν περισσότερο χρόνο στον δυστυχή σκύλο από όσο στην Επανάσταση του ΄21. Έφθασαν στο σημείο να ρίξουν την ιδέα να μετατραπεί σε κακούργημα ο βασανισμός ζώων, ενώ η θανάτωση ανθρώπου από μεθυσμένο οδηγό θα παραμένει πλημμέλημα.  

Και φυσικά ελάχιστα έως καθόλου ασχολήθηκαν τα ΜΜΕ με τον Γάλλο αστυνομικό που δέχθηκε να μπει στη θέση ομήρου στα χέρια άλλου ανεγκέφαλου κτήνους, από το οποίο και έχασε τη ζωή του. Εν γνώσει του ότι αυτή η πράξη του ήταν σφόδρα πιθανό να του στοιχίσει τη ζωή. Διαβάζοντας την είδηση σκέφτηκα ότι αυτή η στάση είναι ο ορισμός της αυτοθυσίας, της αυταπάρνησης. Θυσίασε, αρνήθηκε  τον εαυτό του για κάποιον άλλο. Πιστός στο καθήκον.