Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Πρόσωπα

Πρόσωπα

Οι άριστοι φοιτητές υποβαθμίζουν τα πανεπιστήμια!

perla.sousiΗ περίπτωση της άριστης φοιτήτριας Πέρλας Σούση αποδεικνύει την πρόθεση της ελληνικής εξουσίας για καθήλωση του έλληνα πολίτη στην κατηγορία του βλάκα και - το πολύ - του μέτριου. Υποθέτω ότι έχουμε συναντήσει παρόμοιες περιπτώσεις στο περιβάλλον μας, αλλά αυτή εδώ ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Μάλλον επειδή η Πέρλα έχει το θάρρος να πολεμά και όχι να εξαφανιστεί "ήσυχα" στα ξένα ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω της, όπως έπραξαν άλλοι επιστήμονες στο παρελθόν, ούτε να χαθεί ανάμεσα στους μέτριους υποκρινόμενη την αφανή ηρωΐδα, ούτε να "επιμείνει ελληνικά" παραμένοντας στο χώρο των ΑΕΙ με κίνδυνο να συνεχίσει να υφίσταται το "σκάψιμο" του λάκκου γύρω της από τους "άξιους" συναδέλφους.

Εχω ένα λόγο παραπάνω να παρακαλέσω την Πέρλα να παραμείνει εκτός Ελλάδας, να μην επιστρέψει εδώ παρά μονάχα για διακοπές. Πέρλα, σε παρακαλώ, μη γυρίσεις!

Ολόκληρη η ηλεκτρονική επιστολή της Πέρλας Σούση προς τον Πρύτανη του Παν/μίου Πατρών:

Περισσότερα...

Ο Βέλγος φιλέλληνας που ζεσταίνει δωρεάν τα σχολεία της Βόρειας Ελλάδας.

velgo.filellinasΕίναι ανεξήγητα πόσο και γιατί αγαπάει την Ελλάδα. Ούτε ο ίδιος, 48 χρόνια μετά, δεν μπορεί να το εξηγήσει. «Ημουν μόλις 16 ετών όταν το κρουαζιερόπλοιο που περνούσα τις καλοκαιρινές μου διακοπές μαζί με την οικογένειά μου »έδεσε» στο Κατάκολο Ηλείας. Ακόμη θυμάμαι τη μυρωδιά από το γιασεμί και τα άνθη πορτοκαλιάς. Και ενώ ήμουν μόλις μικρό παιδί, σκέφτηκα αμέσως ότι »αυτή η χώρα θα γίνει πατρίδα μου». Πώς και γιατί ένα αγόρι σε τέτοια ηλικία μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο; Ακόμη δεν ξέρω». Μεταξύ άλλων, ο 64χρονος Βέλγος προμήθευσε με πετρέλαιο θέρμανσης το 1ο Δημοτικό Σχολείο Φερών Εβρου και το Γυμνάσιο-Λύκειο Σαμοθράκης.

Περισσότερα...

Ένα γιαουρτάκι δεν είναι πιο επιεικής αντιμετώπιση;

xeretouraΑλίευσα στο YouTube ένα βίντεο μεγάλης διάρκειας, από το οποίο με κέρδισε μια σκηνή μερικών δευτερολέπτων, που είναι νομίζω όλα τα λεφτά. Είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που η αυθόρμητη αντίδραση ενός νέου, να μη δώσει το χέρι του στον πρωθυπουργό της χώρας, γράφει ιστορία. Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Και σε ρωτώ Αλέξη Τσίπρα. Δεν θα προτιμούσες χίλιες φορές να σου ρίξει ένα γιαουρτάκι ο νεαρός από το να σε απαξιώσει μ' αυτόν τον τρόπο; Σίγουρα θα το προτιμούσες, αν κρίνω από την αμήχανη στάση σου. Η γλώσσα του σώματος, άλλωστε, είναι πάντοτε αδιάψευστος μάρτυρας των συναισθημάτων μας.

Πολύ θα ήθελα πάντως, μεταξύ μας, να βρω αυτόν τον νεαρό και να του δώσω το χέρι. Κάτι μου λέει πως τη δική μου χειραψία δεν θα την αποφύγει...

Ιωσήφ Παπαδόπουλος  

Το ημερολόγιο της στρατιωτικής μου ζωής (μέρος Β')

Συνέχεια απ' το προηγούμενο : http://www.ribandsea.com/face/3213-to-imerologio-tis-stratiotikis-mou-zois

20.8.1916

Επαρουσιάσθην εις το Στρατολογικόν Γραφείον Χαλκίδος. Χαλκίς, η πόλις των ονείρων μου. Μα δεν θα την απολαύσω. Σε λίγονε πολύ καιρό θα φύγω, και για πού; Μόνον ο Θεός το ξέρει.

21.8.1916

Πρωί πρωί με ντύσανε και στα χακί με χώσανε. Και από τώρα πλεια στρατιώτης είμαι στον πόλεμο θα πάω χίλιους εχθρούς θα φάω. Έτσι μας είπαν σαν το χακί μου δώσανε! Κατετάγην εις τον 2ον λόχον του 3ου Πεζικού Συντάγματος.

1.10.1916

Μετέβην εις τον 8ον λόχον. Σ' αυτόν εδώ τον λόχο τα πάντα βλέπω σκοτεινά. Μου λείπει και το θάρρος που στον παλιό μου λόχο είχα. Μα κάθε αρχή και δύσκολη, θε να περάσει και αυτό.

Περισσότερα...

Το ημερολόγιο της στρατιωτικής μου ζωής.

kostas.katsalisΟ σύζυγος της αδελφής της μητέρας μου, Κώστας Κατσάλης, ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος και ένας πραγματικός κομμουνιστής. Ναι, Κομμουνιστής, με κάπα κεφαλαίο! Παιδί, σχεδόν, ήμουν όταν τον γνώρισα και λίγα πράγματα καταλάβαινα τότε περί Κομμουνισμού. Ο Κατσάλης όμως δεν μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Η ίδια του η ζωή ήταν η επιτομή του Κομμουνιστή. Χωρίς ταμπέλλες όμως και κόμματα. Δεν είχε στο κάτω κάτω ανάγκη ούτε από εφφέ, ούτε από αναγνώριση, ούτε από βουλευτιλίκι, ούτε από παράσημα. Ήταν και δύσκολα άλλωστε τα χρόνια εκείνα για τους αριστερούς...

Είχε ένα υπόγειο κουτούκι, απέναντι απ' το εργοστάσιο της ΧΡΩΠΕΙ, σε ένα παράδρομο της οδού Πειραιώς, στο ύψος των Κάτω Πετραλώνων. Δρύϊνα βαρέλια με κρασί, στη μια πλευρά, μερικά στρογγυλά σιδερένια τραπέζια και καρέκλες στην άλλη, μερικές φωτογραφίες από παλιές ελληνικές ταινίες και μεθυσμένα σκίτσα στους τοίχους. Ο χώρος είχε μια περίεργη μυρωδιά που πάλευε να ισορροπήσει μεταξύ ρετσίνας, καλομαγειρεμένου σπιτικού φαγητού και ροκανιδιού, που έστρωνε ο θείος στο πάτωμα για να τραβάει την υγρασία. Και έξω στην αυλή οι δεκάδες γλάστρες της θείας μου που μεθούσαν τον αέρα με τη μυρωδιά των λουλουδιών τους. Γαρδένιες, βασιλικοί, γαρύφαλλα, νυχτολούλουδα, γιασεμιά...

Περισσότερα...